سالها پیش پیشمرگی در فراز کوه آرارات در کوردستان ترانه ای را به اندوهی جانکاه، اما با صدایی رسا به سورانی می خواند
:ترجیح بند ترانه این گونه بود
آخ چه ۆانت ءه ۆندە جۆان”
“ک ته نیا آزادی له ی تئ ءه گەد
………..
چشم هایت آن چنان زیباست
.که تنها آزادی آن را می فهمد
